تبلیغات
Architecturalschool مدرسه معماری - رقص ائینی ایرانیان ( رقص باروری)

رقص ائینی ایرانیان ( رقص باروری)

تاریخ:شنبه 8 آبان 1389-04:40 ب.ظ | نویسنده :مهندس مرجان پهلوانی

رقص ائینی ایران

رقص شرقی، که در عربی به ان بیشتر«رقص بلدی» می گویند و در غرب به «رقص شکم

» شهرت یافته، مانند رقص شیوا در میان هندوها، از کهن ترین رقص های تاریخی است. این

رقص جایگاه مذهبی و مقدس داشته است که قدمت آن را در شرق به 15000سال و در نزد

مصریان به 4000 سال قبل از میلاد مسیح تخمین می زنند./ این رقص مخصوص جشن

باروری وبارداری زن بوده و گفته شده است که انجام مراسم آن سالیان سال در ایران و هند

و حتی چین رایج بوده است. / البته تا به حال کسی به درستی در نیافته که این رقص از

کدام کشور یاد شده به کشورهای دیگر راه یافته است ولی گفته شده که خاستگاه آن

ایران باستان بوده و سپس به منطقه مدیترانه و به ترکیه و به افریقای شمالی (مصر) رفته و

سپس برای اولین بار در سال 1893 توسط یک رقصنده ی مصری در شیکاگو به امریکایی ها

معرفی شد. / در این رقص گردی شکمی که عریان است، به کمک حرکت ماهرانه عضلات

آن، همراه با حرکات زیبای چرخش نیمه ی بدن نشان روشنی از باروری و بارداری زن است.

رقص با پای برهنه انجام می شده تا زن با «زمین» که مادر هستی هاست، پیوند مستقیم

داشته باشد. حتی امروزه نیز رقص عربی اصیل با پای برهنه انجام می دهند. نکته جالب

اینکه برخلاف تصور امروزیان این رقص برای ایجاد فضای هوس انگیز برای مردان انجام نمی

شده، بلکه رقصی آموزشی بوده،تازنان برای بارداری تشویق و آماده شوند و به همین دلیل

نیز بیشتر در حضور زنان جوان انجام می شده است تا مردان./ حرکات مجذوب کننده ی

رقص شرقی آنچنان است که مهم نیست زن چه شکل و اندازه ایست، چرا که بیشتر

حرکات موزون نیمه های بالا و پائین بدن و توانایی و ورزیدگی زن برای به حرکت در آوردن

همه عضلات مورد توجه است. اگر چه زیبائی صورت و تراشیدگی اندام بر جلوه و جذابیت

حرکات می افزاید./ جا دارد که گفته شود با ظهور اسلام در ایران و رواج خرید وفروش زنان

توسط اعراب،انگیزه های اسطوره ای و دینی و پیوندهای این رقص با طبیعت و زمین، به

فراموشی سپرده شد و زنان ایرانی به اسارت درآمده ناگزیر شدند برای به شور آوردن و گرم

کردن محافل و حرامسراهای صاحبان خود برقصند. بی آنکه اربابان آنها به اعتبار اسطوره ای

آن در میان ایرانیان و نیزبه ریشه های مذهبی و اجتماعی آن توجهی داشته باشند.

تحولات

بعدی رقص شرقی تا ابتدای قرن نوزدهم نشان می دهد که این رقص در طول زمان از

خاستگاه اسطوره ای و صرفا مادرانه خود جدا شد و با زندگی مردم این سرزمین ها در پیوند

تنگاتنگ قرار گرفت. آشنایی غرب از میانه سده نوزدهم با رقص شرقی بر سرنوشت آن تاثیر

جدی گذاشت. نخستین بار گوستاو فلوبر نویسنده فرانسوی در سفری که در سال 1850 به

ساحل رود نیل کرد، مجذوب حرکات رقاصی به نام «کوچوک هانم» شد و او را موجودی

تصویر کرد که نگاه کردن به او انسان را به وجد می آورد. بعدها سل بلوم براثر اشتباه یا

شباهت لفظی، اصطلاح عربی «رقص بلدی» یعنی رقص سرزمین و مردم را به «رقص بلی

» (bellydance) یعنی «رقص شکم» برگرداند و از آن زمان بود که اصطلاح رقص شکم به

زبانهای شرقی راه یافت، درحالیکه تا قبل از ان نه در فارسی و نه در عربی اصطلاح یا

مفهومی به نام رقص شکم وجود نداشت. /آشنایی غرب با رقص شرقی بر سرنوشت آن

تاثیر گذاشت زیرا آنان با نامی که خود به آن داده بودند(یعنی رقص شکم)، فقط از ان تنها

توقع گرداندن شکم داشتند. در دهه ی نخست قرن بیستم انبوهی از کاباره ها و رقاص خانه

های شبانه در خاور میانه بوجود آمد که به منظور جلب رضایت اربابان استعمارگر و توریست

ها تبلیغات رقص شکم که عناصر شوهای غربی نیز به ان ضمیمه شده بود، زینت بخش

سردر آنها گردید./ بر اثر تبدیل رقص شرقی به رقص شکم، گرایش دیگری هم در جهت حفظ

اصالت ها و پیوندهای ملی و فرهنگی این رقص با زندگی مردم خاورمیانه شکل می گرفت.

چنانکه میان حرکات رقص و آلات نواختن موسیقی بویژه طبلک پیوندی استوار و مستقیم

وجود دارد / و بدینگونه بود که رقص مقدس باروری، در حرم ها و محافل عیش و بزم تجار و

دارندگان کنیز ایرانی، به رقصی عربی تبدیل گردید و ریشه های کهن و هزاران ساله آن از

خاک ایران بیرون کشیده شد و دیگر باره هم استعمارگران آن را از منظری دیگر به رقص

 شکم تبدیل کردند /





داغ کن - کلوب دات کام




Admin Logo
themebox Logo